یک نویسنده البرزی در حوزه کودک و نوجوان گفت: استعدادهای فراوانی درزمینهٔ ادبیات کودک و نوجوان البرز فعالیت می‌کنند که نادیده گرفته‌شده‌اند درحالی‌که نیازمند حمایت متولیان امر ازجمله اداره ارشاد استان البرز هستند.

سمیه سیدیان، امروز در گفت‌وگو با فارس که به مناسبت روز ادبیات کودک و نوجوان انجام شد، گفت: از سال 89 به‌صورت حرفه‌ای وارد حوزه‌ ادبیات شدم، در ابتدا با داستان کوتاه بزرگ‌سالان شروع کردم اما پس از گذشت زمان و با توجه به سابقه‌ آموزشی در مقطع پیش‌دبستانی، سال‌ها تدریس مباحثی همچون خلاقیت، نقاشی و قصه‌گویی در مهدکودک‌ها و کتابخانه‌ها، به نوشتن در حوزه‌ ادبیات کودک و نوجوان علاقه‌مند شدم.

وی افزود: مهم‌ترین دلیل نوشتنم در حوزه کودک و نوجوان دخترم است، درواقع با علاقه‌مندی دخترم به حوزه‌ی نوشتن و آغاز داستان‌نویسی وی، رقابتی مخفیانه و بامزه میان من و دخترم آغازشده است.

وی معتقد است؛ کودکان دنیایی ساده و صریح دارند؛ کودکان بی‌درنگ خواسته‌هایشان را بیان می‌کنند؛ دنیایی بی‌ریا که عاشقانه‌های آن‌ها همواره آدمی را به خود می‌خواند و موجب می‌شود لطافت و آرامشی که در داستان‌های کودک به دست می‌آید قابل‌مقایسه با آثار بزرگ‌سال نباشد.

سیدیان مشکلات فراوانی را گریبان گیر نویسندگان کودک و نوجوان دانست و افزود: شمار کم کتاب، بی‌توجهی به مالکیت معنوی اثر و نداشتن بیمه ازجمله مشکلاتی است که گرفتار تمامی نویسندگان من‌جمله نویسندگان کودک و نوجوان است.

وی در ادامه گفت: نویسندگی را نمی‌توان به‌عنوان یک شغل ثابت و پردرآمد که تأمین‌کننده تمامی نیازهای زندگی باشد دانست و متأسفانه هنوز کتاب به‌عنوان کالای موردنیاز و اساسی بین مردم تعریف‌نشده و استقبالی از تازه‌های نشر صورت نمی‌گیرد و باوجود و گسترش فضای مجازی دیگر کتاب جایگاه حقیقی خود را در بین مردم به‌خصوص نوجوانان و جوانان ازدست‌داده است.

این نویسنده ادبیات حوزه کودک و نوجوان در استان البرز را مهجور خواند و اظهار کرد: امیدوارم با درایت و تدبیر سازمان‌های مختلف و متولیان امر شاهد اتفاقات مثبتی در این زمینه باشیم، متأسفانه در استان البرز انجمن رسمی یا کانون ادبیاتی که فقط در حیطه‌ کودک و نوجوان کار کند وجود ندارد و نیازمند همکاری و هم‌فکری اداره فرهنگ ارشاد، حوزه‌ هنری استان البرز و همچنین دیگر سازمان‌های مرتبط هستیم.

سیدیان تصریح کرد: متأسفانه استعدادهای فراوانی درزمینهٔ ادبیات کودک و نوجوان در استان البرز فعالیت می‌کنند که همه نادیده گرفته‌شده‌اند لذا حمایت ناشران و نویسندگان این حوزه نیاز اساسی فرهنگ استان البرز به‌شمار می‌آید.

وی بابیان با اشاره به اینکه باید نویسندگان حوزه کودک و نوجوان در این استان بیشتر فعالیت کنند، بیان کرد: به نظر می‌رسد تاکنون زمان رتبه‌بندی برای ادبیات کودک و نوجوان در استان البرز نرسیده و قضاوت در این زمینه هنوز زود است؛ باید برای تقویت این حوزه مخاطب‌پروری و فرهنگ‌سازی داشته باشیم.

نویسنده البرزی در پایان خاطرنشان کرد: من و سایر نویسندگان البرزی، نیازمند حمایت اداره فرهنگ و ارشاد، حوزه‌ هنری، نهاد کتابخانه‌های استان البرز و سایر مراکز مرتبط هستیم، نبود مکان مشترک، کارگاه‌های نویسندگی رمان و داستان کوتاه برای کودک و نوجوان و همچنین کارگاه‌های آموزشی پیشرفته برای نویسندگان در این حوزه ضروری است تا بتوانند اطلاعات و دانش خود را به‌تناسب زمان، به‌روز کنند.

عباس جهانگیریان می‌گوید: ما نویسندگان کودک و نوجوان باید جمع شویم و ببینیم چه کاری می‌توانیم در زمینه پیشگیری از آزار جنسی بچه‌ها انجام دهیم.

این نویسنده ادبیات کودک و نوجوان در گفت‌وگو با ایسنا، درباره ظرفیت ادبیات در زمینه آگاهی‌بخشی به بچه‌ها برای شناخت بدن خود و پیشگیری از اتفاق‌هایی مثل تعرض و تجاوز به آن‌ها، اظهار کرد: ادبیات ظرفیت همه چیز را دارد؛ البته نه این‌که بخواهیم از طریق ادبیات کار آموزشی انجام بدهیم. من مخالف آموزش مستقیم هستم زیرا آموزش مستقیم همان کاری است که معلمان در مدرسه انجام می‌دهند. اگر این موضوع بخواهد از طریق ادبیات بیان شود باید به صورت غیرمستقیم باشد و زیر پوست اثر بتواند تأثیر خود را بگذارد.

او با شاره به فیلم‌نامه خود با عنوان «مترسک» که  موضوعش تجاوز به کودکان است، گفت:  این موضوعی است که می‌توان از طریق نمایش‌نامه، فیلم  و داستان آن را آموزش  داد.  اگر کاری از طریق ادبیات انجام می‌شود باید غیرمستقیم باشد تا بتواند تأثیر بگذارد.

جهانگیریان سپس گفت: ما نویسندگان کودک و نوجوان باید جمع شویم و بگوییم چه کاری می‌توانیم در این زمینه انجام دهیم یعنی همان سوالی که  شما طرح می‌کنید. نویسندگان می‌توانند با همکاری انتشارات کانون پرورش فکری کوکان و نوجوانان و مدرسه و منادی‌ تربیت که به آموزش و پرورش وابسته هستند، داستان‌هایی را با این مضامین منتشر کنند. بیاییم بعضی از مضامین و آسیب‌های اجتماعی و موضوعاتی را که جامعه مجبور می‌شود بعدا برای آن‌ها هزینه بدهد مانند برخی اتفاق‌های اخیر در حوزه تعرض و تجاوز را در کتاب‌های داستان منعکس کنیم. این سه ناشر وابسته به وزارت آموزش و پرورش می‌توانند آن‌ها را چاپ کنند و در اختیار بچه‌ها قرار دهند.

این نویسنده در ادامه گفت: باید فیلم‌هایی ساخته شود و آموزش و پرورش آن‌ها را در مدارس به نمایش بگذارد. اگر  این اتفاق‌ها بیفتد ادبیات ما ظرفیت همه چیز را دارد؛ از جمله این مورد را.

او درباره چگونگی بیان این‌ موضوع که خانواده‌ها تمایل داشته باشند کتاب‌ها را برای کودکان خود تهیه کنند، گفت: اگر مواضع خانواده‌هایی را که به بچه‌های‌شان تجاوز شده دنبال می‌کردید، یکی از انتقادهای‌شان به آموزش و پرورش این بود که چرا به بچه‌های آن‌ها  آموزش نداده که آن‌ها مصونیت پیدا کنند تا اگر معلم و ناظم و یا بیرون از مدرسه کسی به آن‌ها دست‌درازی کرد و یا قصد تعرض داشت، کودک به قدری آگاه باشد که بتواند از بدن و حقوق خود دفاع کند.  به طور مثال در شهرهای گرمسیری چون استخری وجود ندارد و یا بچه‌ها پول ندارند برای شنا به برکه‌های اطراف شهر می‌روند، اتفاقات این‌چنینی هم در جاهای پرت و دور از چشم ناظران اعم از خانواده، مربیان و پلیس می‌افتد، پس  بهترین کار این است که کودک و نوجوان مصونیت روانی و فرهنگی پیدا کند که بتواند تشخیص دهد کجا برود و کجا نرود، با چه کسی دوستی کند و با چه کسی دوستی نکند. در واقع ما علائم را آموزش می‌دهیم و خود بچه‌ها تشخیص می‌دهند چه کار کنند.

جهانگیریان سپس بیان کرد: مشکل اساسی ما این است که چیزهای کوچکی که در دنیا بر روی آن‌ها کار  می‌شود، در کشور ما تابو است. مثلا در سوئد این چیزها را به بچه‌ها آموزش می‌دهند که نسبت به بدن‌شان مالکیت دارند. زمانی که بچه‌ آموزش ببیند می‌تواند از بدن خود مواظبت کند. اما ما این‌ها را تابو می‌کنیم؛ مثلا  اگر به صدا و سیما بگوییم این فیلم را درباره این موضوع ساخته‌ایم و شما پخش کنید،  چون تابو است این کار را نمی‌کند. آن‌ها برای همه چیز خط قرمز دارند؛ هر چیزی را تابو می‌کنند و  نمی‌گذارند اتفاقی بیفتد.

 او در پایان افزود: اگر سازمان بهزیستی و آموزش و پرورش فیلم‌های کوتاهی با این مضمون  بسازند می‌توانند تأثیر بگذارند، اما آن‌ها استقبال نمی‌کنند، در حالی که جزو وظایف بهزیستی است که فیلم کوتاه بسازد تا خانواده‌ها ببینند.