گردشگری وحشت

قدم زدن با مردگان در کلیسای جامع سنت اشتفان

  • دوشنبه, 14 اسفند 1396 01:48


مهدی عبدی

از گذشته های دور هیجان، جزئی از زندگی بشر بوده و ترس هم قسمتی از این هیجان. به طوری که حتی مردم جهان امروزه برای ترسیدن هزینه هم می‌ کنند؛ از گفتن داستان های ترسناک که  در قبرستان ها اتفاق افتاده و مردگانی که از قبر برمی خواستند و به دنبال زنده ها بودند گرفته تا نوشتن کتاب. و امروزه، فیلم های ترسناک که فروش های میلیاردی آن ها تهیه کنندگان سینما را ترغیب می کند تا  دنبال سوژه های جدید در دنیای وحشت باشند.
فیلم وحشت در قلعه اشباح محصول ۱۸۹۶ از قدیمی ترین فیلم های ترسناک تاریخ است که تقریبا با شکل گیری سینما ساخته شد و این سیر ادامه داشت تا سال 1983 که کلیپ تریلر مایکل جکسون در دنیا رکورد شکنی کرد. این روند همیشه سیر صعودی داشته تا اینکه گردشگری وحشت شکل گرفت .
دیدن فیلم یا خواندن کتاب  هیجان دارد ولی تا به حال فکر کردید که در دنیای واقعی با مردگان قدم بزنید؟ آیا به این فکر کرده اید که چنین جایی در دنیا وجود دارد یا نه؟
 در فرهنگ غرب، کلیسا، ساختمانی است که در بسیاری فیلم ها و کتاب ها با ترس عجین شده است و یکی از معروف ترین کلیساهای دنیا در این زمینه در شهر وین در کشور اتریش قرار دارد.
کلیسای سنت اشتفان با سبک گوتیک و قدمت 900 سال در میدان اشتفان در مرکز وین قرار دارد؛ کلیسایی که با ارتفاع 136 متری، از دور دست هم پیداست. ولی برای دیدن قسمت ترسناک آن باید به گور دخمه آن در زیر زمین کلیسا بروید. جایی  که بقایای اسکلت قربانیان طاعون در قبرهای دسته جمعی، آن جا نگه داری می شود.
کلیسای سنت اشتفان که در نگاه اول محو معماری و کاشی کاری اش شدم، بزرگ ترین ناقوس های اتریش به نام "پومرين" را دارد که از بقایای یک توپ جنگی ترک در سال ۱۶۸۳ ساخته شده است.
برای بهتر دیدن شهر وین، بلیت چهار یورویی گرفتم تا به بالای گنبد آن بروم. وقتی از 343 پله کلیسا بالا می رفتم به این فکر می کردم که برای بالا رفتن از هر پله، تقریبا یک سنت پرداخته ام  و بالاخره در کلیسایی که گفته می شود مراسم عروسی موتزارت آنجا برگزار شده قدم زدم و چه قدر این موضوع هیجان انگیز است!
بعد از دیدن زیبایی های کلیسا نوبت به قدم زدن با مردگان بود.  چیزی که در  گوردخمه کلیسا بود و  با تمام زیبایی های بیرون آن متفاوت، بقایای اسکلت بیش از 11 هزار نفر که بر اثر طاعون مرده بودند.
برای به دست آوردن دلیل که چرا اسکلت انسان ها را اینجا انباشته اند، خیلی تحقیق کردم. در زمان طاعون در وین به دلیل مرگ و میر بالا و نبودن فضا برای قبرستان افرادی را که بر اثر طاعون می مردند در گورهای دسته جمعی انباشته میکردند و برای جلوگیری از بوی تعفن و هم چنین ایجاد فضای بیش تر، کار عجیبی می کردند؛ زندانیان مجبور بودند گوشت مرده ها را از بدن جدا کنند و اسم مرده ها بر روی جمجمه آنها حک کنند تا شناسایی شوند!
متاسفانه گرفتن عکس یا فیلم در این قسمت کلیسا ممنوع بود و برای دیدن این قسمت باید در تور شرکت می کردم.  لیدر تور تمامی قسمت های مجموعه را به دو زبان آلمانی و انگلیسی توضیح می داد و ما در دالان های باریک در کنار اسکلت ها قدم می زدیم؛ مرده های واقعی آن هم نه 10 تا یا 100 تا بلکه یازده هزار اسکلت که  در کنار دالان ها بودند.
 با خودم فکر کردم خوب می شد اگر توری نبود و تنهایی قدم می زدم یا حتی شبی را کنار مردگان می گذراندم تا ببینم آیا داستان هایی که در زمان کودکی درباره مردگان می شنیدیم، واقعیت دارد یا نه.
آیا وقتی من کنار آن ها خوابیده ام عکس العملی دارند یا اینکه زندانیان چه طور مجبور بودند هر روز گوشت مردگان را از بدن شان جدا ؟ اگر در آن زمان بودم و مجبور می شدم، آیا این کار را انجام می دادم؟
و هزاران سوال دیگر که در آن لحظه به ذهنم آمد و رفت. بعضی جواب داشتند و بعضی ها بدون جواب. هر چه بود آن روز من با یازده هزار مرده قدم زدم و این تجربه، از تجربه های تکرار نشدنی سفرهای من بود.